ഓർമ്മകളിലെ ഒന്നാം ക്ലാസ്സ്

കേരളത്തിലെ  സ്കൂൾ തുറപ്പ്   ആഘോഷങ്ങൾ   കണ്ടപ്പോൾ  ഞാൻ
എൻറെ  പ്രൈമറി സ്കൂൾ   വിദ്യാരംഭത്തെപ്പറ്റി  ഓർത്തു .61 കൊല്ലം
മുമ്പാണ് ,1954 ൽ . പൈക Little Flower   പ്രൈമറി  സ്കൂളിലാണ്  ഞാൻ
പഠിച്ചത്  ഒന്നുമുതൽ   അഞ്ചാം  ക്ലാസ്സ്‌ വരെ .ആരാധനാ മഠം  sisters
നടത്തിയിരുന്ന   സ്ഥാപനമായിരുന്നു   അത് . ഞാൻ പഠിച്ച  സ്കൂൾ കെട്ടിടം
ഇന്നില്ല .

അന്നത്തെ  പൈകയും  ഇന്നത്തെ  പൈകയും  തമ്മിൽ  താരതമ്യം  ചെയ്യുന്നത്
രസകരമായിരിക്കും .ഇന്ന്   പൈകയിൽ  റോഡ്‌ ക്രോസ് ചെയ്യുന്നത്  വളരെ
സൂക്ഷിച്ച് വേണം .വാഹനങ്ങൾ  എപ്പോഴും  അടിച്ചുവിട്ട്  പൊയ്ക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് .ടൌണ്‍ തെക്കോട്ടും   വടക്കോട്ടും  വളർന്ന്
വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്നു .

1954 ൽ  പാലാ -പൊൻകുന്നം  റോഡ്‌  ടാറിട്ടതല്ല . വാഹനങ്ങൾ  വളരെ
കുറവ് . KMS ,സ്വരാജ്  എന്നീ  ബസ്സുകൾ  വല്ലപ്പോഴും  പോകുന്നത് കാണാം .
കള്ളുവയലിൽ   കുടുംബക്കാരുടെ   കാറുകൾ  ചിലപ്പോൾ  വിളക്കുമാട ത്തുനിന്നു വരുന്നതുകാണാം . കാളവണ്ടികൾ  ഒരു  സാധാരണ  കാഴ്ച
ആയിരുന്നു . സൈക്കിൾ  ഉള്ള  ആളുകൾ  സമൂഹത്തിൽ  നല്ല  മതിപ്പുള്ളവർ
ആയിരുന്നു .

ജനസംഖ്യ  ഒട്ടും  കുറവല്ലായിരുന്നു . ഒരു കുടുംബത്തിൽ  10 -12 അംഗങ്ങൾ കാണും .''നെല്ലിക്കാക്കൊട്ട  മറിഞ്ഞതു പോലെയാണ്  ''

ഓരോ  വീട്ടിലും
കുട്ടികൾ . ഞാൻ  എട്ടുമക്കളിൽ  ഏറ്റവും  ഇളയതാണ് .ഞങ്ങളുടെ  അയൽവക്കത്ത്‌  എട്ടും  അതിൽ കൂടുതലുമാണ്  കുട്ടികൾ .'കുട്ടികൾ 'എന്ന്
പറയുമ്പോൾ  ഏറ്റവും  മൂത്ത  ഒന്നുരണ്ടുപേർ  വാസ്തവത്തിൽ  കുട്ടികളല്ല .
വിവാഹം  കഴിച്ചവരോ  വൈദികൻ / കന്യാസ്ത്രീ  ആയവരോ  ആണ് .
അന്ന് കത്തോലിക്കാ കുടുംബങ്ങളിൽ  ഒന്നോ രണ്ടോ  പേരെ  വൈദികൻ
അല്ലെങ്കിൽ  കന്യാസ്ത്രീ  ആക്കുക  എന്നത്  ഒരു  നാട്ടുനടപ്പ്  ആയിരുന്നു .
ഒരുതരം  load -shedding !

ഇന്ന്  കുട്ടികളുടെ   ആദ്യത്തെ  സ്കൂൾ ദിവസത്തിൽ  അമ്മയും  അച്ഛനുമൊക്കെ  അവരുടെ  കൂടെയുണ്ട് . ഞാൻ  സ്കൂളിൽ  ആദ്യമായി
പോയ  ദിവസം  അച്ഛനും  അമ്മയും  കൂടെയില്ല . സ്കൂളിലും  കുട്ടികളെ
കൂട്ടി വന്ന   മാതാപിതാക്കളെ  കണ്ടില്ല . മൂത്ത  കുട്ടികളാണ്  ഇളയ
കുട്ടികളുടെ  എല്ലാ  കാര്യങ്ങളും  നോക്കുന്നത് . മാതാപിതാക്കൾക്ക്
നിന്നുതിരിയാൻ   സമയമില്ല . കുട്ടികളെ  അടുത്ത്  ഇരുത്തി  ലാളിക്കാൻ
പോലും  അവർക്ക്  സമയം  ഉണ്ടായിരുന്നില്ല .എങ്ങനെ ലാളിക്കും ? Inbox
ലേക്ക്  മെസ്സേജ്കൾ  തുരുതുരാ  വന്ന്  വീഴുന്നതുപോലെയാണ്  കുട്ടികൾ
ഉണ്ടാകുന്നത് . ഇടവേളയില്ലാതെ !

അന്നത്തെ കുട്ടികൾ   ഒരു തരം  സ്വയം പര്യാപ്തത  ഉള്ളവർ  ആയിരുന്നു .''തീയിൽ  കുരുത്തത്  വെയിലത്ത്‌  വാടുകയില്ല .'' എന്നാണല്ലോ  പറയുന്നത് .
ഉദാഹരണത്തിന്  ഒരു  കുട്ടിയെ  നിർബന്ധിച്ച്  ഭക്ഷണം  കഴിപ്പിക്കുന്നത്
അന്ന്  കണ്ടിട്ടുമില്ല  കേട്ടിട്ടുമില്ല .ആവശ്യമുള്ളത്  ചോദിച്ചുവാങ്ങും .

Little Flower  സ്കൂളിൽ  അന്ന്  എൻറെ  ജ്യേഷ്ഠൻ  ദേവസ്യച്ചനും  സഹോദരി
ഏലിക്കുട്ടിയും   ഉയർന്ന  ക്ലാസ്സുകളിൽ  പഠിച്ചിരുന്നു . അവരുടെ  കൂടെ
ആദ്യമായി  സ്കൂളിൽ  പോയപ്പോൾ  യാതൊരു  പരിഭ്രമവും  തോന്നിയില്ല .
ഒന്നാം  ക്ലാസ്സിൽ  25 ഓളം   കുട്ടികൾ  ഉണ്ടായിരുന്നു .കന്യാസ്ത്രീകൾ
ആയിരുന്നു  അധ്യാപകർ .ഞങ്ങളുടെ  ടീച്ചർക്ക്  കണ്ണിന്  എന്തോ  അസുഖം
ഉണ്ടായിരുന്നു .അവർ  കറുത്ത  കണ്ണട  ധരിച്ചിരുന്നു .അവർക്ക്  കുട്ടികളോട്
വളരെ  സ്നേഹമായിരുന്നു . ഒരിക്കലും  കോപിച്ച്  കണ്ടിട്ടില്ല .

ഇല്ലായ്മയുടെ  ഒരു  കാലമായിരുന്നു  അത് , കുട്ടികൾക്ക്  uniform ഇല്ല .
പാഠപുസ്തകം  അല്ലാതെ  വേറെ  പുസ്തകങ്ങൾ  ഇല്ല . ചെരുപ്പ്  ആർക്കും
ഇല്ല . ജനങ്ങളുടെ  കയ്യിൽ  പൈസ  ഒട്ടും  ഇല്ലാത്ത  കാലം .പുസ്തകങ്ങൾ ,
വസ്ത്രങ്ങൾ ,കുട  മുതലായവ  വാങ്ങാൻ  മാതാപിതാക്കൾ  വളരെ
ബുദ്ധിമുട്ടിയിരുന്നു .readymade   വസ്ത്രങ്ങളെപ്പറ്റി  അന്ന്  കേട്ടിട്ടുപോലുമില്ല .
തയ്യൽക്കാരുടെയും   കുടനന്നാക്കുകാരുടെയും   അടുത്ത്  നല്ല തിരക്കായിരുന്നു .


പറമ്പുകളും  ഇടവഴികളും  താണ്ടിയാണ്  സ്കൂളിലേയ്ക്ക്  പോയിരുന്നത് .
മഴക്കാലത്ത്   ഇടവഴികളിൽ  വെള്ളം  ഒഴുകിയിരുന്നു .അതൊന്നും
ഒരു  ബുദ്ധിമുട്ടായി  തോന്നിയിരുന്നില്ല .

ഉച്ചക്ക് ഉണ്ണാൻ  ചോറ്  വാട്ടിയ വാഴയിലയിൽ   പൊതിഞ്ഞ്  കൊണ്ടുപോകും .ഞങ്ങൾ  മൂന്നുപേരും  ഒന്നിച്ചിരുന്നാണ്  ഉണ്ണുന്നത് .കിണറ്റിലെ  വെള്ളം
മുതിർന്ന കുട്ടികൾ  കയ്യിൽ  ഒഴിച്ചു തരുന്നത്  കുടിക്കും .

അന്നത്തെ   പാഠപുസ്തകത്തിൻറെ  തുടക്കം  'അമ്മ ,അണ ,ആന ,ആമ ,ഇറ
ഇല ,ഈച്ച ,ഊത്ത് ,ഊഞ്ഞാൽ ,ഏലം ,ഏണി .......എന്നായിരുന്നു .പഠനം
ഒരു  walk  over  ആയിട്ടാണ്   തോന്നിയത് .

അന്ന്  കൂടെ  പഠിച്ച  രണ്ടുപേർ  മരിച്ചു  എന്നറിയാം , ബാക്കിയുള്ളവരെപ്പറ്റി
ഒന്നും  അറിഞ്ഞുകൂടാ .